Jakub Lanckoroński

Jakub Lanckoroński herbu Zadora urodził się około 1758 roku w Rawie Mazowieckiej. W latach 1770-1774 kształcił się w Szkole Rycerskiej w Warszawie. W 1784 roku miał stopień majora, a w 1789 roku był podpułkownikiem 14 Regimentu Pieszego im. Potockich. W marcu 1792 roku awansował na pułkownika. Dowodził regimentem podczas kampanii wojny polsko-rosyjskiej w 1792 roku, służąc pod rozkazami księcia Józefa Poniatowskiego. Z czynnej służby w regimencie odszedł w 1794 roku jako generał major wojsk koronnych.

W 1793 roku Piotr Ożarowski wymienił go w liście do Stanisława Augusta Poniatowskiego wśród oficerów dochowujących przysięgi Rzeczypospolitej. W tym samym roku na sejmie grodzieńskim zgłoszono projekt przyznania mu „Nagrody wierności”. W 1825 roku uznano jego tytuł hrabiowski w Królestwie Polskim. Pochodził z rodziny Lanckorońskich, był synem Franciszka Kazimierza, starosty rawskiego, i Eleonory z Garczyńskich. W 1798 roku poślubił Józefę Biernacką. Mieli troje dzieci.

Na podstawie artykułu „Jakub Lanckoroński” z polskiej Wikipedii, licencja CC BY-SA 4.0. Opis udostępniamy na tej samej licencji.